wtorek, 30 września 2014

M. Sears, W. Sears, L. Holt, BJ Snell: Księga ciąży

Martha Sears, William Sears, Linda Holt, BJ Snell: Księga ciąży. Wszystko, co musisz wiedzieć o ciąży, miesiąc po miesiącu; Grupa Wydawnicza Relacja Sp. z o.o.; Warszawa 2014;

„Księga ciąży” to kolejna pozycja Wydawnictwa Mamania z serii „SEARS. BIBLIOTEKA RODZICA”. Po „Księdze dziecka” i „Księdze rodzicielstwa bliskości”  przyszła pora na kolejną książkę małżeństwa Marthy i Williama Searsów - przewodnik po kolejnych miesiącach ciąży. Małżeństwo Sears wraz z ginekologiem-położnikiem Lindą Holt oraz położną BJ Snell  przeprowadzają nas po wszystkich aspektach dziewięciu miesięcy oczekiwania na narodziny dziecka.



Proponowany przez autorów Plan Zdrowej Ciąży, pomocny w pracy nad doprowadzeniem do szczęśliwego porodu i urodzenia zdrowego dziecka, wynika z najnowszych badań epigenetycznych, które wykazały, jak duży wpływ na zachowanie genów i rozwój prenatalny dziecka ma styl życia matki, jej zachowanie, otoczenie, dieta i poziom stresu, na jaki jest narażona. Dziewięć najważniejszych zdrowych nawyków przyszłych matek powinno uwzględniać:
1. Świadomość "efektu zdrowego życia płodowego"(pozytywny wpływ zdrowych nawyków matki na dobrostan dziecka)
2. Częste spożywanie małych porcji pokarmów
3. Przemyślaną dietę
4. Odpowiedni przyrost wagi
5. Dbałość o aktywność fizyczną
6. Radość i czerpanie korzyści z ciąży
7. Spokojny sen
8. Unikanie zanieczyszczeń środowiska, terenów i pokarmów skażonych
9. Unikanie medykamentów, dbanie o siebie w najbardziej możliwy naturalny sposób

W „Księdze ciąży” znajdziecie setki praktycznych porad, udzielanych nie tylko z pozycji zawodowej, ale popartych doświadczeniem rodzicielskim autorów. Odpowiadają one na potrzeby nowoczesnych kobiet i ich partnerów, dbających o harmonijny rozwój i świadome rodzicielstwo. Ta książka to nie tylko kalendarium zmian ciążowych miesiąc po miesiącu, ale także wiele materiałów motywujących do pracy nad wdrożeniem korzystnych nawyków dla optymalnego rozwoju fizycznego, intelektualnego i emocjonalnego płodu.

*fragment
TATUSIOWIE PRZY PORODZIE
Ojcowie często czują się bezsilni w tym przedstawieniu, z oczywistych przyczyn skoncentrowanym na kobiecie. Możesz pytać: „Co mogę zrobić?”. Kochaj swoją partnerkę. Na tym etapie to właśnie możesz zrobić lepiej niż ktokolwiek inny. Pomyśl z ulgą, że wcale nie musisz pamiętać tych wszystkich ćwiczeń oddechowych, których uczyli w szkole rodzenia. Ty tez możesz grać piękna muzykę w czasie porodu, poprzez dostrojenie się do własnych hormonów i „kochanie matki”. Z zapisków dr Lindy: Mężczyźni też produkują oksytocynę, która pomaga im w stworzeniu bliższej więzi z partnerką i dzieckiem. To prawdziwy hormon równouprawnienia.

(ibidem, str. 329)


„Księga ciąży” to jedno z najlepiej opracowanych kompendiów wiedzy na temat ciąży i porodu, jakie miałem przyjemność kiedykolwiek przeczytać. Empatyczny ale jednocześnie absolutnie profesjonalny styl poradnika dostarcza pozytywnego wsparcia rodzicom, dla których nawet kolejne ciąże mogą rodzić wiele pytań. Seria „Sears. Biblioteka Rodzica” stała się znakiem rozpoznawczym Wydawnictwa Mamania i gwarancją rzetelnej, nowoczesnej, kompleksowej i sprawdzonej literatury z zakresu pediatrii, położnictwa i wychowania dzieci. 

Polecam!
___

Zawodowo i prywatnie jestem zupełnie oddany idei rodzicielstwa bliskości, którego założenia uważam za dobroczynne zarówno dla dzieci jak i rodziców. Siedem filarów „Attachment Parenting” to:
1.  Nawiązanie więzi podczas narodzin
2. Karmienie piersią
3. Wspólne spanie z dzieckiem / spanie jak najbliżej dziecka
4. Noszenie dziecka
5. Rozumienie sygnałów komunikowanych płaczem
6. Nie uleganie dzieciom
7. Rodzicielska równowaga
___

Więcej informacji o rodzicielstwie bliskości, publikacjach państwa Searsów oraz innych ciekawych pozycjach książkowych z zakresu świadomego rodzicielstwa znajdziecie na stronie Wydawnictwa Mamania: www.mamania.pl
Polecam zwłaszcza książkę „Polityka karmienia piersią. Ideologia, biznes i szemrane interesy” Gabrielle Palmer, demaskującą zależności pomiędzy interesami wielkich korporacji żywieniowych a kampaniami zniechęcającymi matki do karmienia piersią w pierwszym okresie życia dziecka.

czwartek, 17 kwietnia 2014

Michael Rosen: Książka o smutku

Michael Rosen: Książka o smutku; ilustracje: Quentin Blake; tł. Jarosław Mikołajewski; Wydawnictwo Egmont; Warszawa 2005

Kolejna ilustrowana książka o depresji, tym razem skupiająca się na aspekcie smutku, w zaledwie kilkunastu zdaniach oddająca całe spektrum emocji towarzyszących przeżywaniu straty. Wspaniale zilustrowana nerwową kreską tuszu i płynącą akwarelką w burzowych barwach.

Pierwsza strona od razu wprowadza w klimat książki: widzisz uśmiechniętą, wesołą twarz mężczyzny w średnim wieku. I czytasz: „To ja. Tak właśnie wyglądam, kiedy jestem smutny. Uśmiecham się, więc pewnie myślisz, że jestem wesoły. Ale jestem smutny. Uśmiecham się, bo się staram. Staram się być wesoły, bo ludzie chyba nie lubią, kiedy jestem smutny”. Patrzysz jeszcze raz na obrazek i widzisz już go zupełnie inaczej, widzisz błazna o wytrzeszczonych oczach i przyklejonym grymasie od ucha do ucha, w ciepłych barwach ilustracji dostrzegasz wymuszony optymizm i groteskową karykaturę.

Bo tak na prawdę autor żyje w wielkim smutku, ciągłym, nadchodzącym z każdej strony, który jest wszędzie i zawsze, który jest wszystkim i każdym. Nawet strzeliste i jasne niebo nad głowa jest smutkiem. I wtedy tak się wygląda:  


Smutny człowiek nieustannie powraca do minionych wydarzeń, do najbliższych osób, którzy odeszli nieodwołalnie i definitywnie. Próbuje różnych metod aby oswoić smutek - raz się wścieka, innym razem zadaje pełne żalu pytania: „Jak on mógł tak po prostu umrzeć? Jak mógł mnie tak zmartwić?!”. Oczywiście odpowiedzi nie nadchodzą. Ulgi nie przynoszą także rozmowy z innymi ludźmi, bo jedyny temat jaki potrafi podjąć to śmierć syna. Czasami krzyczy, tłucze łyżką o stół albo zachowuje się nieodpowiednio wobec innych ludzi. Próby pozytywnych afirmacji nie wpływają na jego stan ducha, czasami ma ochotę po prostu zniknąć.   

Jednak pomimo doświadczania permanentnego smutku, możemy zaznać także ulgi, radości i powrócić do cudownych wspomnień. Obraz rodzinnego ciepła w blasku urodzinowych świeczek zamyka opowieść krzepiącą refleksją.   


Bardzo rekomenduję stronę internetową Michaela Rosena www.michaelrosen.co.uk zwłaszcza jej dział VIDEOS, gdzie można oglądnąć autora recytującego własne utwory. Michael Rosen prowadzi także bloga o tematyce około-literackiej, z naciskiem na literaturę dla dzieci. Jest jednym z najpoczytniejszych dziecięcych autorów brytyjskich, opublikował ponad 100 książek dla dzieci, głównie zbiorów wierszy, ale także książek przygodowych i obrazkowych.W Polsce właściwie nieznany, a szkoda - wystarczy spojrzeć na obszerną bibliografię zgromadzoną na stronie British Council aby przekonać się o bogactwie jesgo zaintersowań twórczych i pisarskich.


wtorek, 18 marca 2014

Hilde Ringen Kommedal: Czy tata płacze?; ilustracje: Tone K. Lileng; tł.Monika Samsel-Chojnacka; Wyd. Fundacja Inicjatyw Społecznie Odpowiedzialnych; FISO 2008

Rozmowa z dziećmi o chorobie czy śmierci może w nas wzbudzać lęk i niepokój. Czy jednak jesteśmy gotowi na pomoc swojemu dziecku w sytuacji, gdy trudne chwile zaskoczą naszą rodzinę? Autorka książeczki „Czy tata płacze?” próbuje udzielić odpowiedzi na pytanie, jak rozmawiać z dziećmi o  śmierci i stracie bliskich.

Hilde Ringen Kommedal łagodnie i szlachetnie przedstawia proces odchodzenia taty z życia  pięciolatka  Olava i jego młodszego braciszka.  Jak podaje wydawca (Fundacja Inicjatyw Społecznie Odpowiedzialnych) poradnik oparty jest o przeżycia i doświadczenia autorki. Polecam jako cenną wskazówkę i dobry wstęp do rozmowy z dzieckiem o bolesnym i koniecznym przeżywaniu straty. Pamiętajmy, że oswajanie trudnych emocji - smutku, tęsknoty, złości, bezsilności - powinno dokonywać się w trakcie codziennej rutyny; po fakcie może być za późno. Rozmawiajmy czasami, bez szczególnej okazji, o naszych babciach i dziadkach, którzy odeszli lub oglądajmy rodzinne albumy, przywołując pamięć bliskich kiedyś nam osób. Podczas wspólnych chwil szukajmy pretekstu do narracji - opowiadania, tłumaczenia, ale także prowokowania pytań, odpowiadania na nie, ale także zadawania ich ciągle na nowo sobie samym.

Podejmujmy tematy - tak czytam tę książeczkę, oraz przesłanie wydawnictwa fundacji FISO. Publikacja jest częścią projektu „Promocja norweskiej literatury dziecięcej w Polsce”, realizowanego w roku 2008. Ta i inne pozycje FISO ciągle do dostania w księgarniach.

 Ilustracje: trochę ołówka, trochę kredki, trochę akwareli. Zegarek taty na rączce Olava, przytulającego zimną twarz. „Uważał, że tata nie jest aż taki blady, jak mówiła mama. Ale był zimny. I nic nie mówił”.

 
„Od pewnego momentu tata musiał na jednym oku nosić opaskę, trochę jak pirat. To mu pomagało lepiej widzieć, tak że nawet mógł prowadzić traktor”.

 „- Dobranoc, tatusiu, śpij dobrze i nie wygłupiaj się. Tak zawsze mówił tata, gdy Olav kładł się spać. Tatuś uśmiechnął się i też życzył mu dobrej nocy. Nad łóżkiem miał rysunki i wisiorek z perełek od Olava”.

czwartek, 23 maja 2013

Matthew Johnstone: Mój Czarny Pies. Depresja



Matthew Johnstone: Mój Czarny Pies. Depresja; tł. Joanna Nowakowska; Wyd. Media Rodzina; Poznań 2010

Książki o depresji, które opisują jej objawy i przebieg w przystępnej dla czytelnika formie, do tej pory adresowane były do dzieci. Tym razem mamy do czynienia z poradnikiem przeznaczonym dla dorosłych, lekkim i zabawnym, ale zarazem głębokim i trafnym.

Praca autorstwa Matthew Johnstona wydana jest w formie niedużej książeczki w twardej oprawie,  przywołującej na myśl bajki dla dzieci. I rzeczywiście, w środku zamiast rozległych opisów objawów depresyjnych znajdziemy komiks, zilustrowaną historie młodego człowieka który zmaga się ze swoim czarnym psem - depresją. W lekkostrawny, metaforyczny sposób naszkicowane zostały objawy, przebieg oraz sposoby radzenia sobie z nastrojem depresyjnym. Można przeczytać w kilka minut, a rozmyślać godzinami! Wiedza o depresji podana jest przystępnie, w symbolicznej formie autobiografii bohatera z którym możemy się łatwo utożsamić i empatycznie odnieść do własnej sytuacji.



Pozycja ta może być ciekawą lektura dla osób chcących poszerzyć swoją wiedzę z zakresu zaburzeń nastroju, jak i materiałem o charakterze psychoedukacyjnym przeznaczonym dla osób, które na depresje cierpią. Od razu po wzięciu do ręki książka Johnstona wzbudziła moja sympatię, ona po prosty trafia w samo sedno... Z powodzeniem wykorzystuję ją jako cenną pomoc dodatkową, przybliżającą pacjentom charakter problemu, jego dynamikę i przebieg. Co najważniejsze, opowieść jest nie tylko o walce, ale i o zwycięstwie. O tym jak oswoić, wytresować i ujarzmić Czarnego Psa.

czwartek, 25 kwietnia 2013

Coś dla taty - bibliografia poradników dla początkujacych ;-)

150 porad dla młodego Taty. Od pierwszych problemów przy karmieniu do wymiany pieluszek – wszystko, co musisz wiedzieć, by byc wspaniałym ojcem; Iannelli Vincent, Dr; Wydawnictwo K. E. LIBER; Warszawa 2011.


Dlaczego tatuś krzyczy; Degl`Innocenti Fulvia [tł. Ryszard Zajączkowski]; Wydawnictwo WAM 2007. 


Dziennik taty; Kwaśniewski Tomasz; Wydawnictwo WAB 2010; 


Dziki ojciec. Jak wykorzystać moc inicjacji w wychowaniu; Grzelak Szymon; Wydawnictwo W DRODZE 2009. 


Gdy stajesz się tatą. Pierwsze miesiące ojcostwa; Micucci Mikael [tł. Ewa Wolańska]; Wydawnictwo Hachette; Warszawa 2008.


Jak być wspaniałym tatą; Bruce Ian [tł. Tomasz Illg]; Wydawnictwo VESPER 2010.


Ja, Tata! Praktyczny poradnik dla młodych ojców; Cooper Colin [tł. Anna Purisch]; Wydawnictwo Pestka 2011.


Jestem tatą. od pieluszkowego bałaganu do szczęścia - sztuka bycia wspaniałym tatą; Giles Stephen [tł. Monika Gołębiowska]; Wydawnictwo Adam; Warszawa 2007.


Ojciec a wychowanie dziecka; Pospiszyl Kazimierz; Wydawnictwo Akademickie „Żak”; Warszawa 2007.


Ojciec po rozwodzie. Przeprogramowanie życia w rodzinie; Clavel Phil [tł. Tomasz Misiorek]; Wydawnictwo Helion 2008;

Poradnik dla samotnych ojców  (tytuł oryg. Dad alone. How to Remain an Involved Father After Divorce). Polecam - na pewno pomoże spojrzeć z dystansu na własne burze życiowe, a nawet zaktywizować do pracy nad jak najmniej bolesnym dla wszystkich stron nowym układem rodzinnym. Podpowiada, jak przez trudny proces zaczynania życia na nowo przejść z rozsądkiem i spokojem o priorytety, czyli dobro dzieci. Poczułem subtelną różnicę kulturową (autor - kanadyjczyk).
  • co, jak i kiedy mówić dzieciom oraz jak minimalizować negatywny wpływ decyzji o rozwodzie na emocje dzieci;
  • jak radzić sobie z emocjonalną karuzelą - swoją i swoich bliskich;
  • jak dbać o emocjonalne bezpieczeństwo dzieci, zwłaszcza w najtrudniejszym dla nich okresie tuż po rozwodzie;
  • jak dbać o własny dobrostan, także w kontekście materialnym;


Ojcostwo dla żółtodziobów; Osborn Kevin [tł. Zdziemborska Anna]; Dom Wydawniczy REBIS; Poznań 2009.


Pomocy, jestem tatą! czyli jak być dobrym ojcem i nie osiwieć zbyt szybko; Talko Leszek K.; Wydawnictwo Nasza Księgarnia; Warszawa 2008; ilustracje Joanny Zagner-Kołat.


Przewodnik po ojcostwie; Augustyn Józef; Wydawnictwo WAM; Kraków 2007.


Radość ojcostwa - pierwsze 12 miesięcy: jak zmienia się Twoje dziecko, Ty i Twoja partnerka; Jacob Marcus [tł. Dariusz Kunicki]; Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne; Gdańsk 2001.


Ratunku, będę ojcem! Podręcznik przetrwania; Cox Martyn [tł. Hanna Turczyn-Zalewska]; Wydawnictwo Jacek Olesiejuk.


Serce taty; Osvaldo Poli [tł. Ewa Łukaszyk]; Wydawnictwo WAM 2008.


Supertata najlepszy we wszystkim; Heatley Michael; Świat Książki; Warszawa 2008.


Super Tata. 156 rad, jak byc idealnym ojcem; Bean Shawn; Agencja Wydawnicza AWN; 

poniedziałek, 11 marca 2013

Czy dzieci muszą mieć wszystko?

Braun Andrea: Czy dzieci muszą mieć wszystko? Drogi wyjścia ze spirali konsumpcji. Poradnik dla rodziców i wychowawców;tł. Ryszard Zajączkowski; Wydawnictwo Jedność; Kielce 2004;

Całkiem praktyczny poradnik dla opiekunów, poddawanych zakupoholicznym zapędom swoich najmłodszych. Najważniejsze wskazówki:
  1. Poświęcajmy dzieciom więcej czasu - nie kompensujmy braku kontaktu zabawkami czy pieniędzmi.
  2. Pozwalajmy jedynie na niewielką ilość zabawek w pokoju dziecka.
  3. Dajmy dziecku możliwość współdecydowania o zakupie prezentów czy nowych rzeczy osobistych.
  4. Rozmawiajmy z dziećmi o pułapkach reklamy.
  5. Stawiajmy granice i przestrzegajmy wytyczonych reguł.
  6. Wzmacniajmy w dziecku wysokie poczucie własnej wartości, niezależne od posiadanych rzeczy.
  7. Wykorzystujmy zabawki i komputer do celów edukacyjnych.
Poradnik polecam wszystkim rodzicom, którzy mają dosyć zakupowych utarczek w hipermarketach, przed świętami czy z rozpieszczającymi dziadkami. Żegnam cytatem: "Jakże bogate byłyby nasze dzieci, gdyby miały takich rodziców, którzy staliby przy nich z czułością i respektem, którzy w sposób naturalny byliby gotowi do rozmowy z nimi o ich problemach, po prostu byliby do ich dyspozycji!"

wtorek, 24 stycznia 2012

O depresji w ciąży i po porodzie

Iwona Koszewska: O depresji w ciąży i po porodzie; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; Warszawa 2010

Temat problemów nastroju w okresie ciąży, porodu i połogu jest w piśmiennictwie polskim wciąż niedostatecznie głęboko opisany, postanowiłem więc nadmieniać publikacje także o charakterze poradnikowym. Do takich należy książka Iwony Koszewskiej, kompleksowo poruszająca przyczyny, przebieg i zapobieganie depresji w ciąży i po porodzie. To przystępne opracowanie posłuży przede wszystkim kobietom i ich bliskim zmagającymi się z problemami lęku i przygnębienia w okresie okołoporodowym. Przyda się także w biblioteczkach szkół rodzenia i praktykach położnych.

Podstawową zaletą książki jest dosyć dobrze rozwinięty motyw związku zaburzeń nastroju związanych z ciąża i narodzinami dziecka w powiązaniu z wyzwaniami współczesnej cywilizacji i kultury. Koszewska wiąże dużą część problemów młodych matek z zespołem różnych nakładających się na siebie czynników sytuacyjnych, rozróżniając niejako depresję od „baby blues”, charakterystycznego dla przyczyn biologicznych a spowodowanego przede wszystkim spadkiem poziomu adrenaliny w trzeciej dobie po porodzie. 

Ogólnie: książka napisana w sposób przystępny i przyjazny matkom. Dobrze by było, gdyby stanowiła lekturę oczekujących dziecka rodziców, bowiem przygotowanie na ogromne zmiany spowodowane pojawieniem się nowego członka rodziny to nie tylko kompletowanie wyprawki czy kurs szkoły rodzenia. Uniesione falą czułości ciężarne matki często zderzają się z rzeczywistością odmienną od wyidealizowanego, medialnego klimatu macierzyństwa. Ojcowie staja bezradni wobec depresyjno-lękowego nastroju żony, nie wiedzą też jakiego wsparcia im udzielić. A problem depresji poporodowej spotyka aż do 20% młodych mam. Dużo, prawda? Niestety przez brak procedur oraz systemu wczesnego wspomagania kobiet zagrożonych epizodami depresyjnymi lub znajdującymi się w grupie ryzyka pierwsze miesiące macierzyństwa często muszą zostać poświęcone na walkę z  trudnościami emocjonalnymi.